Van “hardheid” naar zachtheid...

Updated: Sep 7, 2020


Afgelopen vrijdag ging ik voor het eerst sinds 23 jaar weer paardrijden.


Dit was een droom die ik al heel lang had, gewoon, omdat ik er heel blij van wordt en ontzettend veel van paarden houdt.


De geur alleen al!


Het duurde onbewust jaren om mezelf dit te gunnen en de zelf saboteur had het erg druk om mij te vertellen waarom ik toch absoluut niet zou moeten gaan paardrijden...

Het was al zo lang geleden,

Kon ik het nog wel,

Wat dacht ik wel,

Waarom weer iets doen wat ik als kind al deed, ik was nu toch volwassen,

Angst om eraf te vallen,

Kon ik dat geld niet beter aan iets nuttigers besteden,

Ik had niet de juiste outfit,

Wat zouden anderen hiervan vinden?


Ik besloot dat ik het gewoon ging doen en dat ik niet mee ging in de verhalen die ik mijzelf vertelde en die heel oud waren!


Het paardrijden zelf was fantastisch.

Oude herinneringen kwamen boven.

Het buitenzijn, het gevoel van vrijheid en samenwerkend in harmonie met het paard.

Opnieuw in het vertrouwen gaan van mijzelf, het paard en de docent.

Overgave en het letterlijk bewust ontspannen van mijn spieren en lichaam.


Naderhand had ik een beetje spierpijn maar niet meer dan dat.


De volgende ochtend (mijn jongste werd 6 en we vierden ‘s middags haar verjaardag) liep ik kreupel, kon ik bijna niet zitten en lag mijn bil open!


Was dit nu mijn eerste echte confrontatie met het ouder worden?!?!

Dat je niet zomaar kunt gaan paardrijden zonder daarna ergens last van te hebben?!?!


Een berg oordelen kwamen voorbij.

Veroordelen.

Er vanalles van vinden.

En hardheid ten aanzien van mijzelf.

Niet te flauw zijn.

Dan maar een paracetamolletje, wat ik zelden doe.

Oude stukken.

Oude stukken van mijn jeugd.

Oude stukken van mijn moeder.

Oude stukken van mijn oma.


En wanneer anderen vroegen wat er was en hoorden van het paardrijden en heel hard moesten lachen... werd er veel getriggerd, waarvan ik me nog niet bewust was!


Een hele oude overtuiging kwam boven:

”Hardheid nodig hebben om perfect te zijn”, want anders zit je VAST! En mijn lijf liet dit letterlijk zien door vast te zitten.


Dus door hard te zijn voor jezelf ben je het meest dichtbij je perfecte zelf.


Deze oude overtuiging had mijn voorouders gebracht dat ze veiligheid ervoeren in zichzelf,

een schild,

een vorm van zelfbescherming om maar vooral niet gekwetst te worden,

want dan waren ze verder van perfect,

hardheid bracht ze ontwikkeling,

hardheid naar zichzelf toe en hun geliefden om hen heen bracht ze vooruitgang,

of dat hun lichaam nu zeer deed of niet,

ze gingen door,

ze moesten sterk en krachtig zijn.


Het heeft ze ver gebracht,

maar ik had nu de keuze om ook op die manier mijn leven nog langer te leven naar mijzelf toe of te kiezen voor zachtheid,

te leren vanuit zachtheid,

zonder nog langer te kiezen voor hardheid en angst voor imperfectie,

compassie te hebben voor mijzelf,

zacht en toch sterk te zijn,

zonder angst gekwetst te worden.


Wetende goed genoeg te zijn,

het laatste restje perfectionisme los te laten,

zacht te mogen en kunnen zijn, zonder angst om gekwetst te worden,

dat je en zacht kunt zijn en in jouw kracht staan!


Soms wordt je in je leven nog geconfronteerd met oude stukken,

dingen niet van jou zijn,

maar wel je last van kunt hebben.

EN die je kunt oplossen!


Weet dat pas wanneer je je hier bewust van bent, je hier iets aan kunt doen.

Zo lang je het niet weet, kun je er ook niets aan doen,

dus vergeef jezelf en ben lief voor jezelf😉.


Alles is mogelijk!

Wij zijn magische creators!


PS. wanneer jij ergens tegenaan loopt wat je graag wilt oplossen, stuur me dan een berichtje!

Making Magic Happen

Mentor & Healing voor mens en dier Opleidingen in ThetaHealing®

Mentor & Healing for people and animals

ThetaHealing® Seminars

www.martinamezzetti.com www.happyandhealthyanimals.com martina@martinamezzetti.com

+31(06)41699316


23 views0 comments

Recent Posts

See All