Zoeken
  • Martina Mezzetti

Ik voel het tot in mijn botten...


Een gevoel van onrust

Iets ondoordringbaars

Je voelt het ergens, maar weet nog niet wat, waarom en waar...


Vaak nestelt die onrust, dat ondoordringbare zich op een specifieke plek,

bij mij is dat mijn keel,

en wanneer ik niet luister,

het negeer,

het afwijs,

het wegduw,

dan gaat het zich uitbreiden

en ga ik hoesten...

speelt een oude bronchitis zich op!


Totdat...ik echt naar binnen ga en ga voelen!


Dat ondoordringbare en onrustige gevoel heb ik van heel jongs af aan...

Ik wilde het niet, want ik wist niet wat het betekende.

Ik wilde me gewoon fijn voelen, en willen we dat allemaal niet ergens?

Angst wanneer ik mij er echt mee zou gaan verbinden er een soort van put open zou gaan, waardoor ik verzwolgen zou worden.

Een enge en overweldigende out waarvan ik niet wist wat er in zat...

Nee, het controleerbaar en vooral beheersbaar houden, dat was belangrijk,

dus ik deed net of het er niet was...


Dit lukte totdat er een ontploffing kwam.

het moest eruit,

of ik kreeg nog meer fysieke klachten,

hoesten,

hoofdpijn,

linksom,

linksom,

rechtsom,

het maakte niet uit, als het er maar uit kon.

Het moest eruit!


Het moest gezien worden,

gehoord,

erkend,

geaccepteerd,

de soms harde realiteit onder ogen komen,

om te gaan Helen,

waardoor er ruimte ontstond,

begrip,

acceptatie en overgave,

om vervolgens los te gaan laten.


Ik heb ontzettend veel ontploffingen gehad in mijn jeugd,

dit was niet wenselijk,

dit hoorde niet,

kon het niet wat rustiger,

zachter,

zonder dat geschreeuw,

zoals het een bekoorlijk meisje betaamd,

zoals het hoorde,

voor de buitenwereld...

kon ik me niet gewoon gedragen,

doen zoals iedereen,

doe maar normaal dan doe je al gek genoeg...


Als kind van gescheiden ouders, met een vader in Italië, die voor mij toen onveilig en nog niet vertrouwd voelde,

werd er weleens gezegd als ik weer eens een bui had:” pas maar op, anders breng ik je naar je vader!”...

Maar ik kon het niet binnenhouden,

mijn innerlijk compas was te sterk!


Mijn hart gaf al vroeg aan wat de bedoeling was,

meestal was dit iets compleets anders dan de mensen om mij heen.

Op mijn zeventiende was ik de enige van mijn vriendinnen die naar Amsterdam ging.


De enige van mijn vriendinnen die haar studie niet afmaakte om haar vriend

(man inmiddels) achterna te gaan naar Amerika.


De enige die op haar net 24e haar eerste kind kreeg en zo kan ik nog wel even doorgaan...


Was dat altijd gemakkelijk en eenvoudig?

Nope...

verre van...

Het was eenzaam

Het was ontzettend dubbel omdat ik mijn hart volgde, maar een totaal anderen weg volgde.

Mijn weg.

Ieders weg is anders en toch zijn we oh zo verbonden.


Een ander kompas is mijn lichaam.

Ik kan je vertellen dat mijn intuïtie van wat niet klopt,

niet zuiver is,

niet integer is,

niet puur is,

inmiddels feilloos is.

Is dat altijd gemakkelijk?

Nope...

Ik heb geleerd wat er voor mij nodig is wanneer ik teveel voel...

herbronnen...

terug naar mezelf...

Het juiste onderscheidingsvermogen tussen wat van mij is en de ander!


Ook wanneer mensen, gebouwen, situaties, gebeurtenissen in de wereld intens zijn, uit balans, voel ik dat in mijn systeem.

Als een wervelwind.

Zoals het virus,

zoals #blacklivesmatter

ik voel het.

tot in mijn botten,

onrechtvaardigheid,

racisme,

Onrust,

opstand,

irritatie,

verzet,

boosheid...


We zijn allemaal verbonden met elkaar,

of we willen of niet,

we maken allemaal deel uit van het collectief.

Waar we ook vandaan komen,

wat onze religie ook is,

welke huidskleur we ook hebben...


Wanneer jij lijdt,

lijdt ik,

wanneer jij pijn hebt,

heb ik pijn,

wanneer jij heelt,

heel ik en vice versa.


De kunst is hoe hiermee om te gaan,

zonder jezelf te verliezen,

zonder de verbinding met jezelf kwijt te raken,

de antwoorden vanbinnen te zoeken

(want daar zijn ze allemaal),

te mediteren,

in rust en stilte gaan,

holding space,

pray,

datgene doen wat voor jou goed voelt,

wat het ook is,

jouw leven gaan leven,

wat anderen er ook van vinden,

stoppen met je gedragen naar verwachtingen,

naar hoe het hoort,

naar hoe je bent opgevoed als dat niet langer bij je past...


En hoe jij op jouw manier een bijdrage kan doen voor het grotere geheel!


En laat die onrust er zijn,

dat ondoordringbare,

dat borrelen,

en ga in stilte,

voel wat jij hiervan nu wilt leren,

wat het jou brengt,

waarom jij dit in jouw leven hebt gecreëerd en/ of waarom jij er nu last van hebt.


De aarde staat op zijn grondvesten te schudden,

oude deuren gaan dicht en nieuwe gaan open.


Ben jij er klaar voor om het oude los te gaan laten?

Jouw roeping en missie te voelen?

Ernaar te gaan leven?

Handelen vanuit al het innerlijk weten en wijsheid?


PS. Ik ondersteun jou graag tijdens jouw processen 💗



Making Magic Happen, Martina Mezzetti Mentor & Healing voor mens en dier Opleidingen in Thetahealing www.martinamezzetti.com martina@martinamezzetti.com +31 (0)641699316




0 keer bekeken
© Copyright 2017-2020 Martina Mezzetti  No part of this website, courses or content can be copied or distributed  Algemene Voorwaarden  Privacy Statement
ThetaHealing® and ThetaHealer® are registered trademarks of THInK at www.thetahealing.com