Zoeken
  • Martina Mezzetti

Holy sh*t... slingers, een glijbaan en jouw kind die geen adem meer krijgt...


Laatst hadden we een verjaardagsfeestje en de kinderen waren heerlijk buiten aan het spelen.

Een speelhuisje gezellig versierd met slingers, een glijbaan ernaast en maar op en af de glijbaan.

Weer even in het huisje en vervolgens weer op en af de glijbaan.

Je kent het wel...

Op een gegeven moment zag ik dat de glijbaan versierd werd met de slingers en de kids nog steeds lekker aan het spelen.

Zittend van de glijbaan.

Achteruit liggend op de glijbaan.

Op hun buik de glijbaan af.

Die laatste ging toch wel het hardst!

Ik had nog even met een andere moeder in de tuin staan kletsen en was weer naar binnen gegaan.

Even later werd mijn oog naar buiten getrokken.

Ik kan niet goed in woorden uitleggen hoe dit ging, maar ik voelde heel sterk dat mijn blik buiten nodig was bij mijn twee dochtertjes.

Iemand binnen zei nog:” Oh, ze zijn zo lekker aan het spelen”...

Ik werd geleid door iets buiten mijzelf, dat ik naar buiten moest kijken.

Noem het intuïtie, een voorgevoel, een ingeving...

Moeders kennen dit...

Weten dit...

Het was zonder angst of paniek die bewustwording, alleen dat ik naar buiten moest kijken.


Mijn middelste van zeven lag op haar buiten met haar gezicht naar beneden, halverwege de glijbaan, met om haar nek de slingers.

Ik zag dat haar zusje naast haar stond en de anderen waren nog lekker aan het spelen.

Terwijl mijn dochtertje op de glijbaan lag, maar door haar neerwaartse gewicht, de slinger steeds strakker om haar nek ging zitten.

Ze probeerde help te roepen, maar kreeg geen adem en trok wit weg.

Let wel...

bovenstaande moederlijke observaties duurden nog geen seconden...

Ik duwde een paar mensen opzij en rende naar buiten...

”Shit”, dacht ik.

Die slinger zit vast om haar nek...

Handelen nam het over en ik lifte haar omhoog om de slingers van haar nek te halen!


Daarna waren er geen woorden...

Ik ben met haar gaan zitten en heb haar heel stevig vastgehouden.

Adem in Adem uit.

Ik was me kapot geschrokken en mijn dochtertje ook.

Haar zusje stond ondertussen naast ons te vertellen dat haar zus vastzat in die slinger en niet verder kon glijden...

Opnieuw die intuïtie, inzicht of ingeving.

Ze moesten nu een healing krijgen.

Dit trauma en shock uit hun systeem.

Het zenuwstelsel weer gebalanceerd en dat het nu veilig is.

De situatie is voorbij.

Nu!

Pfoe...


Ik voel nu nog de intensiteit van dat moment!

En ook de hele vluchtige gedachte...

wat als ik niet naar buiten had gekeken...

wat dan...

Die heb ik meteen geblokt!


Mijn dochtertje zei daarna heel de tijd: “Mama, je hebt me gered”!

En ik dacht nog heel nuchter en rationeel, dat doet toch elke moeder als ze zoiets ziet?


Ook zei ze: “Ik ga nooit meer op de glijbaan, want dat is gevaarlijk”.

Daar hadden we vervolgens een heel gesprek over.

Dat de glijbaan de glijbaan is.

Dat slingers slingers zijn.

Dat de combinatie van die twee misschien niet zo’n goed idee was...

En dat het toch wel heel bijzonder was dat ze precies met haar hoofd tussen die twee slingers vastzat...


Ergens voelde het wel als een wake’up call voor ons beiden.

Hoe blij en dankbaar ik mag zijn voor in totaal drie prachtige kinderen.

Dat ik daar vaker en nog bewuster stil bij mag staan.

Dat mijn oudste dochtertje weet en voelt dat ik er altijd voor haar zal zijn, als ik er ben en doe wat ik kan doen wat er nodig is wanneer ze mijn ondersteuning nodig heeft.

En ook dat we deze les nu echt geleerd hebben, zonder dat er nog meer wake’up calls nodig zijn...


Het meest bizarre is dat nu op dit moment we zoveel meer op onszelf aangewezen zijn en worden.

Er gevraagd wordt naar binnen te keren.

Meer bewustzijn.

Wat is nu echt belangrijk.

Een tandje lager.

Meer en langer op “elkaars lip zitten”.

Dankbaar zijn voor wat er wel is.

Er voor onszelf zijn en voor diegenen die het nu moeilijk hebben en/ of ondersteuning nodig hebben.

Vanuit ons hart.

Verbinding.

Verbindend.

Wat wil ik.

Hoe kan ik de tijd die ik nu extra heb gekregen optimaal benutten op alle

mogelijke vlakken.

Zelf verantwoordelijkheid.

Zelf zorg.

Acceptatie en tolerantie.

Empathie en een.

We zijn allemaal een.

Grenzen zijn geen grenzen meer.

Grenzen vervagen.

Een virus maakt geen onderscheid in ras, religie, kleur en cultuur.

We zijn één!

Ook dit is een wake’up call!

Shine,

Martina Mezzetti

Coaching | Healing | Dieren | Opleidingen

www.martinamezzetti.com

martina@martinamezzetti.com

+31 (0)641699316

Nieuwe BLOG


0 keer bekeken
© Copyright 2017-2020 Martina Mezzetti  No part of this website, courses or content can be copied or distributed  Algemene Voorwaarden  Privacy Statement
ThetaHealing® and ThetaHealer® are registered trademarks of THInK at www.thetahealing.com