Waarom het veilig was als ik binnen bleef


Geboren in een prachtig bergdorp in Italië, Toscane, met 2000 inwoners. Half Nederlands, half Italiaans. Mijn Nederlandse moeder besloot het avontuur jaren daarvoor aan te gaan door met de liefde van haar leven mee te gaan naar zijn bergdorp. Na een tijdje liepen de dingen anders dan het eens oh zo romantische vooruitzicht van samenwonen in het buitenland. Mijn vader kon niet aarden in Nederland en mijn moeder niet in Italië. En daar vertrok ik op driejarige leeftijd met mijn moeder mee terug naar Nederland.

Een klein meisje die alleen de veiligheid kende van haar bergdorp, wel Nederlands verstond, maar alleen maar Italiaans praatte. En daar waren we toen weer terug in Nederland in de winter. Koud en het eerste jaar van plek naar plek verhuizend, omdat het niet veilig was om op een plek te blijven. Dit was mijn basis en ik wist gewoonweg niet beter. Toen ik vier werd en we een vaste woonplaats hadden, mocht ik alleen onder begeleiding naar school en moest ik binnen blijven wachten wanneer school uit was, totdat iemand me op kwam halen. Binnen was het veiliger. Dit duurde zo tot ik 12 jaar was. Veilig voor mijn vader, die mij dolgraag wilde zien en met momenten in Nederland verscheen. Mijn ouders kwamen blijkbaar niet uit een bezoekregeling en ik wachtte elke schooldag braaf binnen. Tuurlijk waren er momenten dat ik vriendinnetjes wel alleen naar huis gaan, maar ik herinner me nog dat ik mezelf een verhaal vertelde dat ik moest wachten, omdat ik verder weg woonde... Ik zal nooit vergeten dat mijn vader 'weer was verschenen' (voor mijn gevoel was daar dan weer die donkere man die mijn vader was), maar ik had geen idee van een werkelijke vader, want mijn moeder was mijn vader en moeder tegelijkertijd, in mijn beleving als klein meisje. En mijn moeder was in paniek die ene keer toen mijn vader verscheen en het staat zoveel jaar later nog steeds op mijn netvlies... mijn vader werd afgevoerd door de politie, omdat hij dolgraag zijn dochter wilde zien en hij dat gewoonweg niet mocht, vanwege een bezoekregeling die niet goed was geregeld. Voor mij was dit ontzettend angstig, ontzettend onveilig, mijn moeder in paniek en mijn vader buiten. Buiten zichzelf van menselijke emoties. Later zijn er nog andere voorvallen waar ik nu niet op in zal gaan. Terwijl ik deze BLOG schrijf komen de emoties en gevoelens van onveiligheid weer duidelijk boven, maar niet meer als een onderdeel van mij nu. Ik heb hiertegen gevochten, ik ben jarenlang moe geweest, migraine aanvallen, te eenzaam en anders dan iedereen om me heen, onbegrepen en in de war, intens verdrietig omdat mijn ouders niet meer samen waren en het voelde alsof ik altijd moest kiezen tussen hen. Het kon niet en-en zijn...en ontzettende angsten om volledig mezelf te zijn zonder schroom, angsten voor afwijzing en zo kan ik nog wel even doorgaan. Heb ik het mijn moeder kwalijk genomen hoe de dingen gelopen zijn tussen haar en mijn vader? Ontzettend, vele jaren lang. Er zijn vele woorden gevallen kan ik je zeggen! Nu weet ik dat zij haar uiterste best heeft gedaan binnen haar mogelijkheden om er voor mij te zijn, mij veilig te houden en te willen beschermen. Daar ben ik haar intens dankbaar voor en we hebben nu de beste band sinds jaren, omdat ik (haar) heb leren vergeven en loslaten en vooral acceptatie van wat er is gebeurd. Mijn vader is helaas nog steeds een ander verhaal. Een gekwetste en gewonde man, zoveel jaren later nog steeds, die in het verleden leeft. Ook hem heb ik het vele jaren kwalijk genomen niet meer beter zijn best te hebben gedaan (in mijn ogen) om mij te leren kennen en een band op te bouwen. Een vader te zijn. En ook dat begrijp ik. Ik begrijp dat wat er is gebeurd en dat zijn vrouw en dochter vertrokken, dat dat teveel voor hem was en nog steeds. Teveel voor een mens. Alleen zou ik hem af en toe een schop tegen zijn kont willen geven en iets van zijn leven maken. Te genieten van wat er wel is (drie kleinkinderen bijvoorbeeld) en de mogelijkheden te zien. Mijn twee voorbeelden als ouders zijn twee uitersten en ik heb allebei de kanten gekend en Gekozen. Gekozen om te leren van deze intense situaties en momenten van angsten en onveiligheid! Het heeft mij ontzettend gemotiveerd het beste uit mijn leven te halen elke dag weer. Door te zetten, nooit op te geven, wilskracht, hoop, positief blijven, vertrouwen in mijzelf en het leven, mijn hart te volgen, ontzettend dankbaar zijn voor wat er wel is, te genieten, leergierigheid en nieuwsgierigheid om het leven echt te (willen) begrijpen, open en eerlijk te zijn vanuit verbinding. De onveiligheid en angsten hebben mij gemotiveerd om te komen waar ik nu ben. Nu weet ik dat ik die angsten en gevoelens van onveiligheid niet meer nodig heb als motivator. Ik kan en mag het nu zelf doen vol (zelf) vertrouwen en ik kies er elke dag voor mijzelf een positief verhaal te vertellen wat mij support, in mijn kracht zet als een opwaartse spiraal. Ik mag nu en veilig zijn en gemotiveerd vanuit innerlijke kracht.

Herken je dit? Heeft onveiligheid jou gemotiveerd of juist klein gehouden?

Heb je mijn fb live van 27 maart over onveiligheid al gezien?

#onveiligheid #onveilgheidalsmotivatie #onveiligheidenjekleinhouden #mindset #verteljezelfeenpositiefverhaal

14 keer bekeken
© Copyright 2017-2020 Martina Mezzetti  No part of this website, courses or content can be copied or distributed  Algemene Voorwaarden  Privacy Statement
ThetaHealing® and ThetaHealer® are registered trademarks of THInK at www.thetahealing.com